W pierwszych miesiącach życia dziecka, u którego zaistniało uszkodzenie mózgu postawienie diagnozy potwierdzającej ten fakt jest niezwykle trudne, a najczęściej w ogóle niemożliwe. Nieprawidłowości wykryć można obserwacją zachowania dziecka i porównania go z normą rozwojową dla jego wieku, bądź (co daje lepsze rezultaty) przy pomocy badania neurologicznego, jednak nie wcześniej niż po upływie kilku miesięcy. Nieprawidłowości te mogą dotyczyć zaburzeń w napięciu mięśni i stopnia nasilenia reakcji automatycznych, z którymi dziecko się rodzi. W obrazie klinicznym mogą pojawić się różnego stopnia niedowłady kończyn, ruchy mimowolne, czy zaburzenia zborności ruchów i równowagi. Wszelkie dysfunkcje o.u.n powodują obniżenie podstawowego napięcia posturalnego. Zaburzenia napięcia posturalnego mają różne natężenie, ale zawsze utrudniają proces rozwojowy, uniemożliwiając zdobywanie stosownych doświadczeń sensomotorycznych. Niemowlę mając ograniczone możliwości gromadzenia doświadczeń ma ograniczony repertuar aktywności, a co za tym idzie próbuje tworzyć kolejne umiejętności w oparciu o zastępcze mechanizmy zwane kompensacyjnymi.
Oprócz dominujących w obrazie klinicznym zaburzeń ruchowych, zespołowi temu może towarzyszyć opóźnienie rozwoju umysłowego i liczne zaburzenia z nim związane, padaczka, uszkodzenie narządu wzroku, słuchu, nieprawidłowości w rozwoju mowy.